آرزویم

روزها  از پی هم می آیند و دیگر انتظارعادتی است برای من.

در خلوت خیالم دستانم رو به آسمان باز است و آرزویی در دلم:

 اگر روزی دل شکستم، آن دلِ تو نباشد

                                               و دیگر هیچ!

بنویس ...

برایم از اعماق وجودت بنویس

بنویس:

        همه دنیای منی

                  تمام رویای منی

بنویس!

 فقط از من بنویس!

او ...

دوستش داشتم

به اندازه همه  دنیا

به اندازه تمام تنهایی هام

اما  او رفت ...

نبخشیدمش

*********

امروز که پس از سالها او را یافتم

مزارش، 

          پاسخ تمام سوالهایم بود

من   کم آوردم  ...

تو ...

دنیا آنجاست که تو باشی!

تمام جاده ها ...

تمام جاده ها

         بهانه ای

             برای گام های استوار توست         

و چشم ها

      دریچه ای  

            برای اشک های بی قرار من

میان انتظار گام های تو

و چشم های بی قرار من

همیشه الفتی است

تمام اشک های من

برای شستشوی جاده های انتظار توست

و چشم های من

فدای گام های استوار تو

آغاز

 از همین جا آغاز می شوم

از ابتدای همین شعر

از کنار همین ردپاهایی که برنگشته اند

مگر چقدر می شود ساعت را

برای نیامدن "کسی" عقب کشید ...

بی تو

من تازه فهمیدم

غم بزرگ نداشتنت

در تنهایی کوچکم نمی گنجد

حالا برای روزهای بی تو

چیزی بگو، شعری بخوان

من دست هایم خالی خالی است

نگاه تو

و من به حرمت نگاه تو

سکوت می کنم

و در سکوت لحظه های خود

زنده می شوم

به یاد نور و عشق و زندگی

سجده می کنم

به پیشگاه حرف های تو

و

تو سکوت می کنی

و من

به حرمت سکوت تو

حرف می زنم

برای تو

و لحظه های مرده ای

که به حرمت نگاه تو

سکوت کرده ام

باران

آسمان بارانی است

همگی می گذرند

چتر دارند به دست

تا نبارد باران

بر سر و صورتشان

اما...

من تنها و رها

زیر این سقف سیاه

گام بر می دارم

بی چتر...

و به تو می اندیشم...

غروب

تو ای رفیق جاده های بی کسی

و ای تبسم هلال ماه من

به انتظار دیدنت

کنار برکه های بی سوار

تمام لحظه های ناتمام من

تمام می شود

و من همان تبسم غریب یک نگاه منتظر

همیشه مانده ام کنار موج لحظه های بی کسی

که یک غم نگاه آشنا

سکوت و خلوت مرا

به وسعت تمام التهاب کوچه ها

پر از سرور می کند

"ساحل"

محرم از راه رسید

محرم از راه رسید....

باز یک سال گذشت و من پریشان تر از قبل به نظر می رسم.

آیا توانستم خدای خود و صاحب این شب ها را از خود راضی کنم؟

خدایا! دوستت دارم و شکرت می کنم که باز سالی رسید که در آن عزادار سید الشهدا هستم.

کمکم کن که عزادار واقعی آن حضرت باشم.

نه تو و نه من

چیزی از تو نمیخواستم

          جز ترانه هایت

چیزی از من نمی خواستی

         جز دلتنگی هایم

نه تو خواندی

و نه من گریستم

اکنون

در زمستانی تاریکتر از تولد

ترانه هایت دست در دست دلتنگی هایم

آواره گورستان های جهان شده اند

در بیداری بیا

عمری است که تو را در خواب می بینم

می بینم که تنهای تنها از ترانه ها می آیی تا به روی چشمانم قدم بگذاری

یاد آن قصه های ناگفته می افتم و یاد آن لحظه هایی که بی تو می مردم

تو که نباشی کوچه های دلم بوی اقاقی ندارد

در بیداری به کنارم بیا و نگذار به آخر خط برسم

یا حسین (ع)

 در هوای عشق تو بی قرارم بی قرار

از عزا  و  داغ تو داغ دارم  داغ دار

ای تو صیاد دلم کرده ای دل را شکار

تا که دارم  عشق تو  پایدارم  پایدار

انتظار

تمام دنیایش شده بود پنجره اتاقش

منتظر بود

هنوز باورش این بود که برمی گردد

با امید بسیار جاده را می نگریست ...

حالا روزهاست که صندلی خالی کنار پنجره جا خوش کرده

و به تنهایی جاده را  انتظار می کشد

جاده ای که شاید خبری از او بیاورد ...